แต่แล้ววันหนึ่งก็มีการจับ “เจ้าคนขี้ขโมย” ภายในวัดนั้นได้
พร้อมทั้งขอให้ขับไล่ผู้ที่กระทำความผิดออกไปเสียจากวัดด้วย
——————————————-
ตามปกติในวัดเซนนั้นเขาจะมีการจัดสัปดาห์การฝึกอบรมสมาธิภาวนา
(ทำซาเซน) กันเป็นระยะๆ ไปตลอดปี
ซึ่งเป็นช่วงของการฝึกหนักด้วย และครั้งหนึ่งท่านบันเคอิ
เจ้าอาวาสวัดเซนที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง
ก็ได้จัดให้มีสัปดาห์เก็บตัวหลีกเร้นเพื่อทำสมาธิภาวนาขึ้นในวัดของท่าน
และปรากฏว่ามีนักศึกษาเซนจากทุกๆ ภาคของประเทศญี่ปุ่น
เดินทางมาขอเข้าร่วมศึกษาและปฏิบัติด้วย
การปฏิบัติอย่างอุกฤษฎ์ (อย่างหนัก) ดำเนินไปด้วยดี
แต่แล้ววันหนึ่งก็มีการจับ “เจ้าคนขี้ขโมย” ภายในวัดนั้นได้
และพวกลูกศิษย์ทั้งหลายก็ได้รายงานให้ท่านบันเคอิทราบ
พร้อมทั้งขอให้ขับไล่ผู้ที่กระทำความผิดออกไปเสียจากวัดด้วย
แต่ท่านบันเคอิปฏิเสธ!
…………………….
ต่อมาไม่นานศิษย์คนนั้นก็ถูกจับได้ในกรณีเดียวกันนั้นอีก
และท่านบันเคอิก็ไม่ได้สนใจใยดีอะไรกับเรื่องนี้อีกเช่นเคย
……………………..
เหตุนี้ ทำให้ศิษย์คนอื่นๆ
โกรธแค้นมากและพากันร่างคำร้องขึ้นมา
ให้ขับไล่เจ้าคนขี้ขโมยคนนี้ออกไปเสียจากวัดให้ได้
มิฉะนั้นพวกเขาทั้งหมดจะออกไปเสียจากวัดเสียเอง
เมื่อท่านบันเคอิได้อ่านคำร้องดังกล่าว
ก็เรียกประชุมสานุศิษย์ทั้งหมดและกล่าวขึ้นว่า
“พวกเธอเป็นคนฉลาด รู้ว่าอะไรถูกอะไรไม่ถูกเป็นอย่างดีแล้ว
ดังนั้นหากพวกเธอปรารถนาที่จะไปศึกษาจากสำนักอื่นแล้ว ฉันก็อนุญาต
แต่สำหรับเจ้าน้องผู้น่าสงสารคนนี้มันยังไม่รู้เลยว่าอะไรถูกอะไรผิด
ใครจะสอนมันล่ะหากว่าฉันไม่สอน?
ฉันจะให้มันอยู่ที่นี่ต่อไป…
แม้ว่าพวกเธอจะออกไปจากวัดนี้ทั้งหมดก็ตาม”
เมื่อท่านบันเคอิกล่าวจบ
ศิษย์หัวขโมยก็หลั่งน้ำตาอาบแก้มด้วยความรู้สึกสำนึก…
และนับแต่นั้นมานิสัยขี้ขโมยก็อันตรธานหายไปอย่างสิ้นเชิง
—————————————-
จาก อยู่อย่างเซน
ละเอียด ศิลาน้อย เรียบเรียง