ในประเทศจีนสมัยหนึ่ง นานมาแล้ว
มีมิตรรักคู่หนึ่ง …
คนหนึ่งมีความชำนาญในการเล่นพิณเป็นอย่างมาก
และอีกคนหนึ่งก็มีความชำนาญในการฟังเป็นอย่างมาก…
เมื่อคนหนึ่งบรรเลงหรือขับร้องถึงขุนเขา อีกคนหนึ่งจะกล่าวว่า
“ฉันเห็นขุนเขาตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเราทีเดียวละ”
เมื่อคนหนึ่งบรรเลงถึงสายน้ำ
อีกคนหนึ่งซึ่งฟังอยู่ก็จะอุทานออกมาว่า
“นี่ไง สายธารที่กำลังเลื่อนไหล!”

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

แต่เมื่อมิตรซึ่งเป็นผู้ฟังได้ล้มเจ็บและสิ้นชีวิตลง

มิตรคนแรกผู้ชำนาญในการบรรเลงพิณก็ได้ตัดสายพิณของเขาเสีย
และไม่ยอมเล่นมันอีกเลย

………………………………………………..

นับตั้งแต่นั้นมา
การตัดสายพิณจึงกลายเป็นเครื่องหมายแห่งมิตรภาพอันแน่นแฟ้น
และแนบแน่นของมิตรรักทั้งหลายตลอดมา
——————————————————————————–
จาก อยู่อย่างเซน ละเอียด ศิลาน้อย เรียบเรียง