หากเรามองดูตัวเองอย่างลึกซึ้ง…
เราจะมองเห็นทั้งดอกไม้และขยะอยู่ในตัวเรา
พวกเราแต่ละคนนั้น มีความโกรธ ความเกลียด ความซึมเศร้า
แต่ไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่เราจะต้องหวาดกลัว…
เมื่อมองดอกไม้ดอกหนึ่งอย่างลึกซึ้ง เราจะเห็นได้ว่า
ดอกไม้นั้นเกิดจากสิ่งที่ไม่ใช่ดอกไม้ทั้งนั้น อย่างเช่น
แสงแดด ฝน ดิน เศษใบไม้ อากาศ และกาลเวลา
หากมองให้ลึกลงไปอีกเราจะสังเกตเห็นว่า
ดอกไม้เองก็กลายเป็นซากผุพังเน่าเปื่อยด้วยในไม่ช้า
ถ้าเราไม่สังเกตความจริงอันนี้
เราจะรู้สึกตกใจอย่างกะทันหันเมื่อดอกไม้ร่วงโรยลงไป
หากเราพิจารณาดูซากผุพังเน่าเปื่อยอย่างลึกซึ้ง เราจะเห็นว่า
ซากผุพังเน่าเปื่อยเองก็กลายเป็นดอกไม้ด้วย
เราย่อมตระหนักว่า ดอกไม้และซากผุพังเน่าเปื่อยนั้น
“ดำรงอยู่อย่างอิงอาศัยซึ่งกันและกัน”
ทั้งดอกไม้และซากผุพังเน่าเปื่อย ต่างก็ต้องการซึ่งกันและกัน
ชาวสวนอินทรีย์ที่ดีจะไม่รังเกียจซากผุพังเน่าเปื่อย
เพราะเขารู้วิธีที่จะเปลี่ยนแปลงซากเน่าเปื่อยผุพังให้กลายเป็นดอกดาวเรือง
ดอกกุหลาบและดอกไม้อื่น ๆ อีกหลายชนิดได้
หากเรามองดูตัวเองอย่างลึกซึ้ง…
เราจะมองเห็นทั้งดอกไม้และขยะอยู่ในตัวเรา
พวกเราแต่ละคนนั้น มีความโกรธ ความเกลียด ความซึมเศร้า
การแบ่งชั้นวรรณะ และขยะอื่นๆ อีกนานัปการในตัวเรา
แต่ไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่เราจะต้องหวาดกลัว
ชาวสวนรู้วิธีที่จะเปลี่ยนแปลงขยะให้กลายเป็นดอกไม้ฉันใด
เราก็สามารถจะเรียนรู้ศิลปะการเปลี่ยนแปลงความโกรธ ความซึมเศร้า
และการแบ่งชั้นวรรณะ…ให้กลายเป็นความรักและความเข้าใจได้ฉันนั้น
การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นได้โดยอาศัยสมาธิภาวนา.
———————————————————
จาก เมล็ดพันธุ์แห่งความสุข
ติช นัท ฮันท์ เขียน ธีรเดช อุทัยวิทยารัตน์ แปล
สำนักพิมพ์โกมลคีมทอง
