ฉันรู้จักชาย
ผู้อ่านคำจารึกบนศิลาโบราณทั้งมวล
และรู้ไวยากรณ์ทุกภาษา
ทั้งภาษาที่ตายแล้วและยังคงอยู่
แต่เขาไม่อาจอ่าน
นัยน์ตาของผู้หญิง
คนที่เขาคิดว่ารัก
Shadab Vajdi
เจอมาจาก เว็บของเฟย์ อ่านแล้วเป็นอึ้ง
เพราะฉันเคยรู้จักคนคนหนึ่งที่เขาฟัง พูด อ่าน เขียนได้หลายภาษาและฉันก็เคยรักเขามากกว่าที่ฉันรักตัวเองซะอีก
น้อยครั้งมากที่เขาจะยอมพูดภาษารักกับฉัน หรือว่ามองฉันด้วยสายตาแห่งความรัก น้อยซะจนฉันต้องตั้งคำถามที่ทำให้ตัวเองเจ็บแทบตายว่า
“นี่เรารักกันจริงๆรึเปล่านะ”
ไม่เคยคิดหรอกว่าต้องจบเจ็บๆแบบนี้ ทรมานจนหายใจแทบไม่ออก ร้องไห้จนอาเจียนทั้งคืน เขาจะรู้ไหมล่ะ เขาจะเจ็บเหมือนที่ฉันเจ็บสักนิดนึงไหม
แต่ฉันไม่เศร้านานหรอก ขอเวลาเคลียร์หัวใจสักสองสามอาทิตย์นะ
ฉันจะกลับเป็นคนเดิมให้ได้
ความรักของฉัน เริ่มจากการเป็นพี่ชายที่แสนดี เราเริ่มรู้จักกันตอนที่ฉันมาทำงานที่ อบต.แห่งหนึ่ง เขาเป็นทั้งญาติ และเจ้านาย ครั้งแรกที่เห็น รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้น่ากลัวจัง ไม่รู้จักยิ้ม ไม่รู้จักพูดทักทายใคร ฉันไหว้เขา แต่เขาก็ยังไม่รู้จักฉันเลย จนฉันทำงานไปได้ประมาณ 1 เดือน แต่ทำไมฉันรู้สึกว่าเหมือนได้พบ และรู้จักเขาเป็นเวลานานเหลือเกิน เราสนิทกันมาก(ในฐานะน้องสาวกับพี่ชาย) โดยตลอดเวลาเขาทำตัวโสดเสมอ เวลาผ่านไปไม่นาน ฉันแกล้งอำเขาเล่นว่ามีคนเห็นพี่ชายพาผู้หญิงมาที่บ้าน เขาโกรธมาก พาลด่าคนอื่นไปทั่ว ที่เอาเรื่องส่วนตัวเขามาเล่าให้ฉันฟัง ทั้งที่ความจริง มันไม่ใช่ ฉันไม่รู้เรื่องเลย และก็ไม่เคยมีใครทราบเรื่องนี้มาก่อน แต่เขาเองที่เป็นคนเปิดเผยความลับของตัวเอง ฉันร้องไห้อยู่ 3 วัน คิดเสมอว่าเขาเป็นพี่ชาย เราร้องไห้ทำไมควรจะดีใจด้วยซ้ำที่พี่จะมีภรรยา และมีครอบครัว วินาทีนั้นเอง ฉันถึงเข้าใจว่าเวลาที่เราทำงานร่วมกัน ฉันมีความสุข และเขาก็มีความสุข เราอยากจะมาพบหน้ากันเวลาที่มาทำงานทุกวัน เพียงแค่มองตาฉันก็รู้ว่าเขาต้องการอะไร อยากได้อะไร แม้เพียงปากกา น้ำร้อน เขาไม่ต้องเอ่ยปากฉันก็จัดหาให้เขาได้แล้ว เป็นเพราะ “ฉันรักเขา” จากวันที่เริ่มเริ่มรู้จักจนบัดนี้เป็นเวลา 6 ปีแล้ว แต่ไม่มีวันไหนที่ความรักของฉันจะลดน้อยลงเลย ทั้งที่พยามทำใจไม่ให้รัก จะรักพี่ชายตัวเองได้อย่างไร คนส่วนใหญ่คิดว่าฉันกับเขาคงมีอะไรกันแล้ว แต่ความจริงไม่เป็นเช่นนั้น เราไม่เคยไปเที่ยวกันสองต่อสอง แต่เราไปกันทียกไปทั้ง อบต. เราไม่เคยแยกตัวไปคุยนอกสายตาเพื่อน แต่ขณะที่อยู่กับเพื่อน เราเหมือนอยู่กันสองคนโดยใช้สายตา กับหัวใจคุยกัน นับวันฉันยิ่งรัก จะมีวันไหนไหมที่จะทำให้ฉันรักผู้ชายคนนี้น้อยลง อยากลืมยิ่งกลับจำ… แต่มันจะเป็นรักที่บริสุทธิ์ จากใจน้องสาวคนหนึ่งที่มีความรักมากมายให้กับพี่ชายที่แสนดี… ถ้าหากคุณได้อ่านมัน คุณคงเข้าใจว่าตลอดเวลาแม้คุณจะไม่อยากคุยกับเขา แต่เขาไม่เคยรักใครมากมายขนาดนี้ ขอบคุณเวลา ที่ทำให้เราได้มาพบกัน แต่เวลาที่เราพบกันเป็นวันที่สายเกินไป… เขาขออวยพรให้คุณ และครอบครัวมีแต่ความสุข รักพี่ชายแสนดี
By: jumjim on วันเสาร์, พฤษภาคม 31, 2008
at 10:05 am