นานมาแล้ว ชาวอินเดียใช้วิธีการนำลูกช้างมาฝึกให้เชื่อง  โดยล่ามโซ่ขนาดใหญ่ที่ขาของลูกช้างติดกับต้นไม้หรือซุงขนาดใหญ่  พละกำลังของลูกช้างเองไม่สามารถที่ทำให้ลูกช้างมีอิสระได้  ความพยายามหลายๆ ครั้งแล้วไม่สำเร็จนั้น ทำให้ลูกช้างจดจำว่า  “ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้”  และหลังจากความพยายามอย่างเต็มที่ในระยะเวลาที่นานพอ  แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ ลูกช้างจะยอมแพ้ไปเอง  และเชื่อว่า ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจหนีไปไหนได้  ท้ายที่สุดเมื่อลูกช้างโตเต็มที่ มีน้ำหนักหลายตัน คนเลี้ยงก็อาจเพียงแต่ผูกช้างนั้นไว้กับกิ่งไม้ก็พอ  มันจะไม่หนีไปไหน อันที่จริงมันไม่คิดที่จะหนีไปไหนเลยด้วยซ้ำ  

คุณเคยรู้สึกแบบนี้บ้างหรือเปล่า  เหมือนว่ามีอะไรมัดเราอยู่  แม้ว่าเราถูกหัวหน้าด่าก็ต้องอยู่   ขึ้นเงินเดือนน้อยก็ต้องอยู่  ไม่มีการปรับตำแหน่งเลื่อนขั้นให้ก็ต้องอยู่  ไม่สามารถออกไปทำอะไรได้เองโดยลำพังทั้งๆ เราเองก็มีความสามารถ  (คุณก็คิดเหมือนกันใช่ไหม)  เรารู้สึกเองว่าไม่มีทางเลือกอื่น   หรือเราไม่เปิดโอกาสตัวเองให้ศึกษาทางเลือกอื่นกันแน่  เราเองคงไม่ต่างอะไรกับช้าง  เราเชื่อไปเองว่าเราไม่อาจหลุดพ้นจากสภาพที่เป็นอยู่ (ซึ่งมันก็ไม่ได้ทำให้เรามีความสุขมากมายนัก)  ความเชื่อนี้จะฝังหัวเรา มากขึ้นๆ จนในที่สุดมันกลายเป็นความจริง ในจิตใต้สำนึก  เป็นผลทำให้เรา “คิดการเล็ก”  แต่ท้ายที่สุดแล้วเราเองต้องตัดสินใจ และตระหนักให้ได้ว่า  สิ่งที่ผูกติดเราไว้ ไม่ใช่ต้นไม้หรือขอนไม้ที่ใหญ่โต  มันเป็นเพียงกิ่งไม้เล็กๆ เท่านั้น  ซึ่งเราสามารถหักและทำลายเมื่อใดก็ได้ที่เราต้องการให้พ้นจากการถูกหัวหน้าด่าว่า  ให้พ้นจากการถูกบังคับให้มาทำงานทั้งๆ ที่เป็นวันหยุดของเรา  ให้พ้นจากการถูกปฏิเสธจากการขอเลื่อนตำแหน่ง หรือขึ้นเงินเดือน  หนทางของวิถีชีวิตที่ดีกว่าคือการเริ่มต้นที่เราต้องกล้าที่จะหักกิ่งไม้นั้นทิ้ง  แล้วมุ่งหน้าไปยังป่าสีเขียวอันอุดมสมบูรณ์

 

===========================================================================================

 

เคยอ่านหนังสือพวก How to (จำชื่อหนังสือไม่ได้) เมื่อประมาณ 4-5 ปีก่อน ในนั้นบอกว่า “เป็นมนุษย์เงินเดือนไม่มีทางรวย” ซึ่งเป็นข้อคิดเห็นที่ฉันยอมรับว่าจริง ยกเว้นว่าที่บ้านจะรวยดั้งเดิม รวยมรดกมาก่อน ลองคิดดูว่าคนที่ทำงาน Office รอบๆตัวเรานั้นแต่ละคนล้วนทำงานรับใช้ธนาคารทั้งสิ้น ทั้งผ่อนบ้าน ผ่อนรถ ผ่อนล้อแม็ก ผ่อนโน๊ตบุ๊ค ผ่อนมือถือ ทำให้ดอกเบี้ยเบ่งบานสะพรั่งเต็มบิลเรียกเก็บเงินค่างวดไปหมด ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อละว่าดอกเบี้ยนั้นเป็นดอกไม้ที่บานได้ตลอดทั้งวัน 24 ชั่วโมง 7 วันต่อสัปดาห์ บานคงทนปีละ 365 วัน หรือจนกว่าจะผ่อนหมด และทำงานแบบขยันขันแข็งให้เจ้าของเงินอย่างซื่อสัตย์จริงๆ….สมควรเอาเยี่ยงอย่าง

 

ถ้ายังทำงานเป็นทาสแบงค์อยู่จะสามารถหาเงินที่ไหนไว้ออมเพื่อเป็นแหล่งเงินทุนภายในมา Financing โครงการในฝันของเราเอง เมื่อแก่ตัวลง เราก็จะมีบ้าน(เก่าๆ) 1 หลัง รถ (เก่าๆ) 1 คัน กับเงินใช้หลังเกษียรณอีก 1 ก้อน (ได้มาจากกองทุนสำรองเลี้ยงชีพและประกันสังคม) สักประมาณ 1 ล้าน ซึ่งก็ไม่พอเลี้ยงชีพหากต้องมีชีวิตอยู่ไปจนถึง 80 (ในอนาคต naturtal life span ของคนไทยต้องเพิ่มขึ้นแน่)

คิดเล่นๆไปจนถึงเรื่องค่าครองชีพ อัตราเงินเฟ้อ และมูลค่าของเงิน 1 ล้านบาทในพ.ศ.นั้น

 

ถ้าเราเป็นมนุษย์เงินเดือนอยู่ มีอัตราการขึ้นเงินเดือนเฉลี่ยปีละสัก 10% ถามว่าเงินเดือนที่ขึ้นไปนั้นสามารถเอาชนะค่าครองชีพที่เขยิบตัวขึ้นสูงได้ทุกวันหรือเปล่า แล้วถ้าเรามีลูก 2 คนล่ะ จะทำยังไง

 

ฉันเริ่มคิดออกจากระบบนายจ้างได้ประมาณ 2-3 ปีแล้ว แต่ยังไม่ค่อยได้บอกใคร (เพราะคนรอบข้างเขาก็มนุษย์เงินเดือนเป็นส่วนใหญ่ทั้งนั้น บอกไปแล้วบางคนยังทำหน้าไม่เชื่ออีกต่างหาก) หลายคนถามฉันว่า “พอใจเรียนเศรษฐศาสตร์ไปทำไม” ฉันบอกเขาไปว่า “เพราะใจรัก” แต่เหตุผลลึกๆยิ่งไปกว่านั้นก็คือมันเป็นส่วนหนึ่งของแผนการออกจากระบบเงินเดือนนั่นเอง การเรียนสำหรับฉันคือการลงทุนอย่างหนึ่ง โดยเฉพาะการเรียนปริญญาโท ฉันถือว่าการมาเรียนที่ธรรมศาสตร์นี่ก็เพื่อเอา know how ศึกษา case study บทเรียนของความผิดพลาดของธุรกิจจากคนอื่น ซึ่งฉันไม่มีเวลาไปลองผิดลองถูกนานขนาดนั้น และยังได้เครื่องมือที่ดีที่สุดในการวิเคราะห์โอกาสทางธุรกิจอย่าง microeconomic,macroeconomic,financial economics,econometrics และ maths อีกด้วย

 

ฉันมีความเชื่ออย่างหนึ่งมานานแล้วว่า “ถ้าเรามีความรักในสิ่งที่เราทำ เราจะทำมันได้ดี” หลายครั้งที่ความเชื่อนี้ได้รับการพิสูจน์และทดสอบด้วยตัวของฉันเอง จนฉันมั่นใจแล้วว่ามีเป็นข้อเท็จจริงของการมีชีวิตอยู่ให้รอดบนโลกนี้

 

ฉันมีความฝันเรื่องโครงการเล็กๆที่ชื่อ orchid exotica ของฉันเสมอ และถ้าวันใดไม่ได้คิดถึงมันแล้ว จะรู้สึกเหมือนกับมีชีวิตแบบไร้จุดหมาย ความฝันนี้ทำให้ฉันมีกำลังที่จะสู้เพื่อมัน ที่จะนั่งฟัง lecture ผลิต papers ได้อย่างเมามันสนุกสนาน ฝึกวินัยในตัวเอง หัดออมเงิน กระจายความเสี่ยง ลงทุนในตราสาร วางแผนเกษียรณอย่างมีความสุขเพื่ออนาคตโดยไม่ต้องพึ่งลูกหลาน เพราะฉันเข้าใจ รู้ว่าเป้าหมายของแผนนี้คืออะไรและจะทำให้มันสำเร็จได้ยังไง โครงการนี้กำลังก่อสานตัวเองที่ละเล็กทีละน้อย มันอาจจะช้า แต่ฉันอยากสร้างงานของตัวเองขึ้นมาบ้างไม่ใช่ต้องรอแต่มรดกตกทอดอย่างเดียว  

 

เธอก็เหมือนกัน เริ่มมองหาสิ่งที่ตัวเองรัก ใช้ความคิดอิสระสร้างสรรค์ชิ้นงานของตัวเธอเอง ฝัน แล้วทำให้ได้

ฉันจะเป็นกำลังใจให้